Hayatta bazen öyle anlar oluyor ki…
Bir şey oluyor, hemen seviniyoruz.
“Tamam,” diyoruz, “işte bu oldu.”
Bazen de bir şey elimizden gidiyor, sanki dünya başımıza yıkılıyor.
Oysa hayat, bizim gördüğümüz kadar basit değil.
Eskiler ne güzel demiş:
“Allah azan karıncaya kanat takar, kuşa yem edermiş.”
İlk duyduğunda biraz sert geliyor insana…
Ama durup düşününce insanın içine dokunan bir tarafı var.
Çünkü biz hep yükselmeyi hayır zannediyoruz.
Daha çok kazanmak, daha çok görünmek, daha çok olmak…
Bunları hep “iyi” diye kodlamışız.
Ama hiç düşündük mü…
Ya o yükseliş, bizi bizden uzaklaştırıyorsa?
Ya o kazandığımız şey, aslında kaybımızın başlangıcıysa?
Birine denk gelmiştim geçenlerde…
Çok istediği bir iş olmamış.
Anlatırken hâlâ içinde bir kırgınlık vardı.
“Çok istemiştim” dedi… “Çok dua etmiştim…”
Sonra hayat bir şekilde akmış…
Aradan zaman geçmiş…
Ve o işin olduğu yerde büyük sıkıntılar çıkmış.
Şimdi dönüp bakınca şunu söylüyor:
“Ben o gün ağladığıma utanıyorum… Meğer korunmuşum.”
İnsan işte…
O an yaşadığı duygunun içinden çıkamıyor.
Çünkü biz sadece bugünü görüyoruz.
Ama kader, bugünden ibaret değil.
Belki de o kapının kapanması…
Senin yanlış bir kapıya girmene engel oldu.
Belki de o kayıp dediğin şey…
Seni daha büyük bir kayıptan kurtardı.
O yüzden artık kendime sık sık şunu hatırlatıyorum:
Her geleni hemen “nimet” diye bağrıma basmayayım…
Her gideni de “felaket” diye uğurlamayayım.
Çünkü bazen Allah verir ve imtihan eder…
Bazen vermez ve korur.
Ve insanın en çok yanıldığı yer de burasıdır.
Verilince “şükür” der ama çoğu zaman şımarır…
Verilmeyince “neden” der ama çoğu zaman kurtulduğunu anlamaz.
Hayat biraz da bunu fark etmek değil mi zaten?
Sabretmeyi…
Beklemeyi…
Ve en önemlisi, anlamadığın yerde bile güvenebilmeyi öğrenmek…
Çünkü bazı cevaplar hemen gelmez.
Bazı “iyi ki”ler, yıllar sonra anlaşılır.
Ve bazen gerçekten…
Bir şey olmuyorsa,
olmadığı için şükretmek gerekir.
Unutma…
Her yükseliş hayır değildir,
her düşüş de şer değildir.
Bazen kaybetmek,
insanın başına gelebilecek en büyük lütuftur…
