Bunu sana bir mektup gibi yazıyorum…
Kime mi? Aslında tek bir kişiye değil. Hayatında “Çok güvendim.” dediğin herkese, biraz da kendine.
Son zamanlarda aklımda dolaşan bir şarkı var: Mahsun Kırmızıgül’ün “Vefasız”ı… Ama bu yazı bir şarkıdan değil, o şarkının içinde saklı duran hayattan doğuyor. Çünkü bazen bir eser, insana insanı anlatır.
İnsan en çok, “Yanımda olur.” dediği yerde yalnız kalmayı öğreniyor. En çok da “Bu kişi vefalıdır.” dediği yerden kırılıyor. İşte o yüzden vefa meselesi, aslında sandığımız kadar basit değil. Herkesin taşıyabildiği bir yük değil bu.
Hayatın net bir gerçeği var:
İnsanlar seni her zaman sevdikleri için değil, bazen alışkanlıkları için, bazen ihtiyaçları için, bazen de aynı yolda yürüdükleri için yanında tutar. Ama o yol değiştiğinde, insan da değişir.
Bu kötü niyet değildir… Bu, hayatın akışıdır.
Bir dönem “Ben olmasam o olmaz.” dediğin insanlar olur. Sonra bir bakarsın, sensiz de yol almışlardır. İşte o an insanın içi burkulur. Ama zamanla şunu öğrenirsin: Sen kimsenin zorunlu durağı değilsin. Herkesin indiği bir yer vardır, kimse aynı hikâyede sonsuza kadar kalmaz.
Hayatı biraz otobüs yolculuğu gibi düşün. Binerler, inerler, konuşurlar, susarlar… Ama herkes aynı yere gitmez. Ve kimse aynı yolun sonsuz yolcusu değildir.
İnsanları tutmaya çalıştıkça yorulursun. Bekledikçe kırılırsın. Vefa aradıkça, bazen en çok vefasızlıkla karşılaşırsın. Çünkü beklenti büyüdükçe, gerçek daha ağır gelir.
O yüzden insanın kendine kuracağı en sağlam cümle şudur:
“Ben kimseye kırılmayacak kadar beklentisiz, kimseye muhtaç olmayacak kadar güçlü olmalıyım.”
Ama bu sertlik değildir. Bu, olgunluktur. Sessiz bir kabulleniştir.
İnsanlara kızmadan yürümek…
Ama kendini de kaybetmeden.
Bir gün geriye dönüp baktığında şunu görürsün:
Seni en çok kıranlar, aslında sana en çok öğretenlerdir. Seni en çok yalnız bırakanlar, aslında kendi yolunu bulmanı sağlamıştır.
Ve en önemlisi… Kimseyi hayatının merkezi yapmamalısın. Çünkü merkezini başkasına kurarsan, o merkez değiştiğinde sen de dağılmaya başlarsın.
Kısacası…
“Vefasız”ı dinlerken aslında şunu anlarsın:
Hayat kimseye sürekli aynı yüzü göstermez.
Ve unutma:
Herkes “ihtiyacına göre” yoldaştır. Ama sen, kendi yolunun sahibisin.