Kahramanmaraş’ta bugün, Şanlıurfa’da dün yaşanan acı olaylar, hepimizin yüreğine derin bir yara bırakmıştır. Okul bahçesinde hayatını kaybeden evlatlarımız, sadece birer haber değil; bir milletin geleceğine düşen ağır bir gölgedir. Ailelerine sabır, milletimize başsağlığı diliyorum.
Bu acılar karşısında artık sadece üzülmek yetmiyor; düşünmek, sorgulamak ve yeniden bir duruş ortaya koymak gerekiyor. Bir müzisyen olarak uzun zamandır şunu gözlemliyorum: Müzik, diziler ve bazı televizyon programları; farkında olmadan gençliğin dünyasını şekillendiriyor. Özellikle şiddeti normalleştiren, yanlış hayat tarzlarını özendiren içerikler, ekranlardan gerçek hayata taşınabiliyor.
Sanatın özü ise tam tersidir. Sanat; iyileştirir, inşa eder, birleştirir ve insanı yüceltir. Ama geldiğimiz noktada, “Nerede durmalıyız?” sorusu artık ertelenemez bir sorudur. Çünkü toplumun ruhunu besleyen her içerik, aynı zamanda bir sorumluluk taşır.
Bugün geldiğimiz yerde, artık “dur” demenin, daha fazla düşünmenin ve daha fazla denetimin zamanı gelmiştir. Gençlerimizi korumak, onları şiddetten ve yanlış örneklerden uzak tutmak sadece ailelerin değil, sanatın, medyanın ve tüm toplumun ortak görevidir.
Bu bir eleştiri değil; bir vicdan çağrısıdır. Çünkü kaybettiğimiz her çocuk, hepimizin ortak kaybıdır.
Sözün bittiği yerdeyiz. Bunların üzerine daha fazla ne denilebilir ki… Sözcükler karşılıksız, hüzünlü cümleler kifayetsiz… Hiçbir şey onları geri getirmeyecek. O halde bugün de böyle olsun.
Hayatını kaybeden evlatlarımıza Allah’tan rahmet diliyorum. Mekânları cennet olsun…
Bir baharı daha göremeden kısacık hayatlarının sonunu getiren şiddet, son olsun, son!