Hayatın ritmi nefes alıp vermek üzerine kurulu. Aldığımız her nefeste yeniden başlıyor, o nefesi verirken de bitiyoruz aslında biz.
Nefes verirken sonlanıyoruz; bir nevî ölüm hâli bu. Aynı şekilde, nefes alışımız da yeni bir hayatın başlangıcı gibi. Fark etmeden ne çok ölüp diriliyoruz değil mi? Alabildiğimiz kadar çoğalıyor, veremedikçe tükeniyoruz her nefeste.
Hayatında herhangi bir konuda başlangıç yapmakta zorlananların nefes trafiğinde bir zorlanma vardır işte bu yüzden. Çokça nefeslerini tutmaya alışkındır onlar. Bırak(a)mazlar bir türlü nefeslerini. Bırakırlarsa yenisini almak zorundadırlar. İçleri bunu çok iyi bilir ve sırf bu nedenle belki de tutarlar o nefesi.
Yeni bir nefes; yeni bir başlangıç, yepyeni bir hayattır çünkü ve maalesef yeni bir hayatı ısrarla reddeder kimisi. Eskiye olan tutkudan değil, yeniye dair duydukları korkudan sebep kaçınırlar nefes almaktan ama hayat bu; tek bir nefesle de yaşanamıyor işte.
KORKU KILIĞINDA
SAKLANAN CEVAP
Döngünün nahif paradoksu; insan tanımadığı bir şeyden korkar, korktuğu bir şeyi ise asla tanıyamaz… Varoluştan - var oluşundan bu yana içine düştüğü en basit tuzak belki de budur insan için. Yeni başlangıçlar her zaman bir kaçınma sebebine dönüşür o yüzden. Hayatına yön vermeye zorlananların belki de durup bakması gereken yer tam da orasıdır:
“İlk adımı bir türlü atamıyorum… O hâlde ben neden korkuyorum?”
Küskünlerin, kırılganların, serçe görünümlü yüreklerin cevabı hemen açığa çıkmaz, çıkamaz böyle bir soru karşısında. Yüklükte üst üste yığılı onca yatak-yorganın en altına saklanmıştır çünkü korku kılığındaki cevap. Tüm o korkulara eşlik eden, saklanmak için aynı karanlık noktaya ilişen bir de nefes vardır aslında orada; yeni bir başlangıç için ihtiyaç duyulan tek bir nefes!
HELE BİR BAŞLAYALIM
GERİSİ GELİR ELBETTE
Şöyle derin bir nefes alabilsek oysa tüm hücrelerimize dağıtabilsek oksijeni, karar alma mekanizmamızı da tetikleyeceğiz mutlaka. Karar almak harekete geçmektir; var olmak ve devinmek hayatın içinde. Hayatına yön vermek hatta... O yönü değiştiren ise, genelde büyük kararlar değil, küçük ama net başlangıçlardır. Bunun için hazır olmaya, kendimizi mükemmel hissetmeye de gerek yoktur ayrıca. Derin bir nefes eşliğinde atılacak tek ve küçücük bir adımdır belki tüm ihtiyacımız olan. Hele bir başlayalım önce; gerisi gelir elbette.
TÜM HİKÂYELERDE
BAŞROLDESİN ARTIK
İçinde biriktirdiği nefesten ötürü taze bir nefes alamayanların, aslında hayat yolunda yeni başlangıçlara da açık olamadıklarını, bu yüzden içlerindeki potansiyele çok yazık ettiklerini ve insanlığa sunabilecekleri bir faydadan yine onları mahrum ettiklerini gözlemliyorum.
Bu konudaki farkındalığımın ise, aynaya bakma cesaretini gösterdikten sonra oluştuğunu söyleyebilirim.
Hayata dair tüm korkularımı hapsettiğim tek bir nefesimde ne çok engel gizliymiş meğer. Bir o kadar da ilham. Engeller ilham kaynağıma gebe iken, ilhamım engelleri beslemiş hep. Tıpkı, cellâdına âşık bir kurban gibi. Ancak kurban artık uyanışta. Nefes almayı hatırladı zira. Kurban şimdi hayatı seçti ve cellâdından vazgeçti... Derken, hayat ona dedi ki;
"Bundan sonra yazacağın tüm hikâyelerde küçük ve görünmez rollerde değil, başroldesin artık. Önce içindekini sal, sonra derin bir nefes al, çık sahneye ve bana hakkımı ver. Tek dileğim budur senden ey ruhparem."
Ve ben… Oracıkta ve o anda, aynadan kulağıma fısıldanan yüreklendirici bu sözler için hayata müteşekkîr olarak yerimden doğrulup, trafiğine karışmaya karar verdim hemen.